DuskTemplate

Katalog ludzi do nich uprawnionych określa tzw. ustawa zdrowotna. W opinii Ministerstwa Zdrowia jej przepisy dobitnie wskazują, że mężczyźni i kobiety posiadające obywatelstwo polskie i miejsce zamieszkania na terytorium RP, które nie ukończyły jeszcze 18 lat, bez względu na ubezpieczenie mają prawo do zastosowania nieodpłatnego leczenia. Określenie podstawy prawnej uprawnień tych ludzi poprzez świadczeniodawców jest konieczne, by w sytuacji braku ubezpieczenia koszt udzielnych im świadczeń pokrył budżet państwa. Natomiast obciążanie młodych ludzi lub ich przedstawicieli ustawowych kosztami usług medycznych w zakresie świadczeń gwarantowanych wykonywanych na podstawie umowy z NFZ (zarówno w sytuacji nieprzedstawienia dowodu ubezpieczenia, jak i faktycznego jego braku) jest bezprawne i niedopuszczalne. W dyskusji na temat kształtu systemu ubezpieczeń zdrowotnych zbyt śpiesznie przechodzi się do pytania-klucza: „Skąd wziąć pieniądze na działanie systemu ubezpieczeń zdrowotnych i dlaczego powinno się zwiększyć składkę zdrowotną?”. W takim bowiem przypadku pierwszeństwo przysługuje zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego przez urząd pracy z tytułu posiadania przez tę osobę statusu bezrobotnego. Warto zaznaczyć, że do 31 grudnia 2008 r. urząd pracy był zobowiązany zgłaszać zarejestrowaną osobę do ubezpieczenia zdrowotnego i odprowadzać za nią składkę tylko wówczas, gdy konkretny bezrobotny nie realizował warunków do zgłoszenia go do tego ubezpieczenia jako członek rodziny ubezpieczonego opłacającego składkę do NFZ. Do tej daty status członka rodziny osoby ubezpieczonej zwalniał bowiem bezrobotnych z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Szpitale i przychodnie mające kontrakt z NFZ nie mają prawa pobierać opłat za udzielanie świadczeń gwarantowanych dzieciom do 18. roku życia, jeśli mają one obywatelstwo polskie i zamieszkują na terenie RP. Kwestia pobierania opłat przez szpitale w przypadku, gdy rodzice nie mają dowodu ubezpieczenia zdrowotnego, wciąż budzi kontrowersje. Jak tłumaczy resort zdrowia, to efekt tego, że w takiej sytuacji ważne jest rozróżnienie pojęcia osoby ubezpieczonej i osoby uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Powszechność w systemie prywatnym jest trudna do osiągnięcia, gdy ubezpieczenia nie są obowiązkowe. Wówczas ze względu na przeważającą fakultatywność i komplementarność ubezpieczeń swoich, kryterium powszechności nie będzie najważniejszym elementem oceny. Zasięg ochrony ubezpieczeniowej jako kryterium oceny skuteczności ubezpieczenia na wypadek choroby będzie miał więc pierwszorzędne znaczenie dla rozwiązań publicznych, mniejsze zaś w wypadku ubezpieczeń swoich. Zasięg ubezpieczenia prywatnego jest podporządkowany kryterium efektywności , a ponadto sposobności i zasadności stosowania zasady kompensaty straty , a ponadto miarkowania świadczenia. Powinno się natomiast zauważyć, że rozwiązania prywatne są coraz bardzo często brane pod uwagę poprzez Wy przy kreowaniu systemu publicznego, dlatego kryterium to posiada coraz większe znaczenie. Ocena kompensaty straty wymaga skonkretyzowania realnie poniesionej straty albo kosztów świadczenia. Ma możliwość być to utrudnione bacząc na na istnienie różnorakich możliwości przeprowadzenia leczenia. Decyzja dotycząca wyboru metody jest w pewnych sytuacjach podejmowana pod presją czasu i wymaga wysokospecjalistycznej wiedzy. Końcowy koszt leczenia jest dość w wielu sytuacjach znany dopiero po powrocie do zdrowia i może być zależny od instytucji podejmującej się leczenia. To wszystko w połączeniu z ewentualnym hazardem moralnym (pokusą nadużycia) , a oprócz tego lawinowo narastającymi kosztami leczenia w związku z rozwojem technologii medycznych sprawia, że wręcz w systemach publicznych istnieją ograniczenia reglamentujące przystępność do świadczeń. Reglamentacje i ograniczenie świadczeń sumą ubezpieczenia są naturalnym sposobem określania ochrony ubezpieczeniowej w rozwiązaniach indywidualnych.